[SC]Before Sunset.

posted on 28 Apr 2013 04:01 by sonitus in SC
 
 
 
 
 
 
 
 
Character:
 
 
 
 
 
Sub character:
 
เลโอเนล ทิวดัส
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
วังบนเขาของตระกูลวินเชสเตอร์....
 
 

“หืม?”


เสียงล้อรถม้าเรียกความสนใจจากร่างที่นั่งปั่นงานคั่งค้างในห้องมาอย่างยาวนาน คอนสแตนยื่นคอมองภาพรถม้าเข้าเทียบท่าจากหน้าต่างชั้นบน เธอนอนหลับกินดีอยู่ดีอย่างปกติสุขเช่นทุกวัน แต่วันนี้รู้สึกได้ถึงสิ่งอื่นที่ต่างออกไป


มีอะไรกำลังมา...

 

หลังจากที่ดยุคลอว์เรนพ่อของเธอจากไป นี่เป็นครั้งแรกที่มีผู้มาเยือนโดนที่ยังไม่ได้รับเชิญ แถมคราวนี้มาเยือนโดนรถม้าซึ่งผิดวิสัยนัก

 

มอเดรด..............

 

คอนสแตนวางปากกาขนนกลงบนแท่น ตบเท้าวิ่งลงบันไดอย่างเชี่ยวชาญ  “ไหนๆ เรามีคนมาเยี่ยมแล้วแฮะ” เธอยิ้มกว้างถูมือเดินลงไป นัยน์ตาหยุดที่เจ้าตูบหน้าโหดที่มอเดรดเพื่อนสนิทพามาด้วย


“มอเดรด.....ไม่ยักรู้ว่าเจ้ากลัวผู้หญิงจนมีแฟนเป็นหมาแทน ?”      


“ถ้าข้าวิปริตขนาดนั้นคงเลือกตัวที่มันน่ารักน่าชังกว่านี้”


“โห” เธอร้องเสียงหลง “ไหนๆ ตัวผู้ซะด้วย” คอนสแตนเหลือบตามองท่าทีไม่ใส่ใจของมอเดรดสลับกับเจ้าตูบ ในใจมีคำถามที่คั่งค้างอยู่แต่เลือกจะไม่เอ่ยออกไป


“เจ้าเลี้ยงหมาเป็นมั้ยคอนสแตน” หญิงสาวชะงัก


“ไม่เป็นว้อย ....อะไรที่ทำให้เจ้าคิดว่าว่าที่ดยุคจะเลี้ยงหมาห๊ะ?”


“งั้นคงต้องเป็นด้วยหลักสูตรเร่งรัด” พอจบคำ เธอมองมอเดรดพาเจ้าหมาน้อยเดินเข้าสนามบ้านของเธอตาแทบจะค้างเบ้า


เฮ้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! คอนสแตนร้องเสียงหลงในใจ


“มอเดรด เจ้าอย่าเอาคนรักของเจ้ามาฝากข้าไว้อย่างงี้สิ!!!!”


“คนรัก? ข้าก็คิดว่าควรจะให้โอกาสมันเจอคนที่ดีกว่าอย่างว่าที่ท่านดยุคไง”


“ข้าไม่เอา ! จะปล่อยมันตายคามือหรือไง เป็นของขวัญก็ไม่เอาาาา” มือขวาของเธอแทบจะเอื้อมไปกระชากคอเสื้อมอเดรดอยู่แล้ว แต่ดวงตาสบกับใครคนหนึ่งที่คาดว่าจะยืนมองมาสักพักแล้วเสียก่อน


ดยุคเลโอเนล ทิวดัส............ที่กำลังกอดอกยืนยิ้มๆอย่างไม่คิดจะช่วย


“มันไม่ตายง่ายๆหรอก... “มอเดรดทำท่าครุ่นคิด “... ถ้ามันตายก็ช่วยส่งศพกลับมาให้ข้าด้วยล่ะกัน”  ชายหนุ่มลูบหัวหมาน้อยปุๆอย่างเอาใจใส่ ขณะเดียวกับที่ดยุคอีกคนเข้ามาหาเธอพอดี


คอนสแตนจึงนึกอะไรดีๆออก...


“คอนสแตน จะไม่แนะนำเพื่อนคนนี้ให้ข้ารู้จักหน่อยหรือ” ทันทีที่แลนซ์เปิดบทสนทนา คอนสแตนปรี่เข้ามาลากแขนท่านดยุคไปหามอเดรด


“นี่ไงมอเดรด คนเลี้ยงหมาของเจ้ามาพอดีเลย” มอเดรดมองคนที่โดนลากมาตาปริบๆ ส่วนดยุคหนุ่มเพิ่งจะรู้สึกว่าเขาไม่น่าเข้ามาเลย “เจ้าแนะนำตัวเองซะสิมอเดรด  นี่ดยุคเลโอเนล ทิวดัส เพื่อน....เอิ่ม .... คนอาศัยชั่วคราวบ้านข้า”


คอนสแตนว่าพร้อมตบบ่าแลนซ์ป๊าบๆอย่างแรงชนิดที่ว่ามอเดรดได้ยินคงจะเสียวกระดูกเบี้ยวแท


“มอร์เดรด แลนฟอร์ด วิสเคาท์ตัวเล็กๆคนนึง”มอเดรดยิ้มมุมปากตอบ ”ยินดีที่ได้รู้จักท่านดยุค หวังว่าท่านจะไม่รังเกียจสุนัขนะ”


“ยินดีที่ได้เจอ” ชายหนุ่มผมทองแหล่มองคอนสแตนอย่างไม่ไว้ใจ ทว่าหันมาตีหน้าอ่อนโยนตอบรับคำพูดของมอเดรดได้ทันที แลนซ์ลงไปรับสวัสดีสองมือจากหมาน้อยหน้าโหด


“ท่านวิสเคานต์ ถ้าให้ดีกว่าช่วยบอกทีสิทำไมต้องมาฝากหมาที่นี่น่ะ” คอนสแตนยินฟังเงียบๆอย่างใคร่รู้เช่นกัน เธอเห็นอเล็กเซลคนรับใช้ส่งซิกให้ว่ามีเอกสารเร่งด่วนที่รอการอนุมัติ แต่ก็ตัดสินใจอยู่ต่อสักพัก


“ถึงข้าจะดูแลมันเองไม่ได้ แต่ถ้าเป็นที่ที่ข้าเข้าออกเหมือนบ้านตัวเองได้แบบนี้ ข้าคงมาเยี่ยมได้บ่อยๆอย่างไม่ตขิดตขวงใจ”มอเดรดยิ้มกวนนิดๆราวกับจงใจให้น้ำคำของเขากระแทกลงกลางกระหม่อมดยุค ทว่าคู่สนทนาจริงจังกว่าที่คิด เขาแทบไม่สนใจกริยาเหล่านั้นเลย ได้แต่ขมวดคิ้วเล็กๆเท่านั้น


“เอาเป็นว่า...... ข้าจะเลี้ยงให้เพราะไหนๆก็เอามาแล้ว จะฝากไว้นานเท่าไหร่กันเชียวล่ะ”


“ขอบคุณท่านดยุคที่อุตส่าห์เป็นธุระให้” คนเอ่ยผงกหัวให้นิดนึง ”ไม่รู้สินะ อาจจะหลายวัน... หรือเป็นสัปดาห์ก็ได้”


“เฮ้ย แล้วค่าเลี้ยงดูล่ะมอเดรด” เมื่อได้ทีแล้วคอนสแตนก็โพล่งออกมา แต่โดนมอเดรดดีดผากแทบจะเดี๋ยวนั้น


“จ่ายให้อยู่หรอกน่า ส่งรายการไปที่คฤหาสน์ละกัน”


“หนอย อย่านะ เดี๋ยวข้าใช้มารยาสาวแล้วเจ้าจะหนาว!"

 

คอนสแตนเขย่งไปดีดคืนพร้อมบ่นอุบอิบ เธอได้สัญญาณเอกสารด่วนจากอเล็กเซลที่ยืนรอข้างๆบานกรอบไม้มุมห้องเป็นรอบที่สาม จึงตัดใจว่าคงต้องทิ้งให้ดยุคเลโอเนลช่วยรับแขกสักพัก หญิงสาวผมทองดันท่านดยุคใหญ่ของบ้านไปหามอเดรดแบบใกล้ชิดด ด ด ดด

 

“นี่ๆๆ ถ้ามีอะไรขอบคุณคนนี้แล้วกัน หมาตายก็ความผิดท่านดยุคเลโอเนล เจ้าต้องก้มกราบกรานความสามารถใต้หล้าเลยนะ ถ้าไม่มีเขาไม่มีใครที่นี่เลี้ยงหมาเป็นหรอก  เดี๋ยวข้ามาแปบหนึ่ง เจ้าจะเอาอะไรไหม”

 

 “ตอนนี้ไม่... แต่เดี๋ยวข้าคงต้องมีเรื่องอะไรคุยกับเจ้านิดหน่อยนะคอนสแตน......เป็นการส่วนตัว"


 “ได้ อีกสักครู่เจอกันที่ห้อง” คอนสแตนจับอะไรบางอย่างจากคำพูดนั้น แต่ท่าทีเร่งเร้าของอเล็กเซลทำให้เธอไม่สามารถทำได้แม้แต่แสดงท่าทีสงสัย มีแต่ต้องรีบให้งานเสร็จเท่านั้นจึงจะได้รู้


 ทั้งห้องรับรองโล่งกว้างสีขาวประดับปูนปั้นและเครื่องเรือนทองคำที่หรูหราที่สุดของตระกูลวินเชสเตอร์เหลือเพียงชายสองคน เพราะเจ้าตูบน้อยออกไปวิ่งเล่นในสวนกว้างไกลจนเกือบสุดเส้นขอบปลายสายตาแล้ว


 ดยุคเลโอเนลชิงพูดก่อนเพื่อไม่ให้ผู้มาเยือนต้องเขินอาย เป็นธรรมดา....เพราะเขายศสูงกว่ามอเดรดมากนัก


 “ดูท่าว่าเจ้าจะรู้จักกับคอนสแตนนานแล้วสินะ”


 “คงไม่นานไปกว่าท่าน “ ไหล่ขอมอเดรดไหวน้อยๆเสริมคำตอบ “ สุนัขตัวนี้เลี้ยงไม่ยาก หวังว่าข้าคงไม่ได้ทำให้ท่านลำบาก”


“ข้าเคยเลี้ยงสุนัขบ่อยๆ โดยเฉพาะตัวที่คอนสแตนชอบ....แต่ไม่เลี้ยงเอง”


 คำตอบนั้นทำให้มอเดรดหัวเราะพรืด เขาคงนึกภาพออก...ท่านวิสเคานต์มองตามทิศทางที่คอนสแตนเดินหายไป


 “นั่นสินะ สมเป็นเจ้านั่น “ มอเดรดยักไหล่นิดๆแล้วพูดติดขำ “แต่หลังจากนี้ว่าที่ดัชเชสคงงอแงอะไรมากไม่ได้แล้ว  อา... ลองเรียกแบบนี้ต่อหน้าคงได้กินกำปั้นซักหมัดสองหมัด”


 “นิสัยก็คงเหมือนเดิมนั่นล่ะมั้ง ขี้เกียจจริงๆ..... แต่ถ้าเจ้าเรียกอย่างงั้นจริงคงโดนเสย” พอแลนซ์นึกถึงคอนสแตน จิตใจของเขาจะไม่สงบ ไม่ใช่ว่าไม่รู้สาเหตุที่มอเดรดมาหา ไม่ใช่ว่าไม่รู้สิ่งที่สองคนนี้พูดถึง


 เขารู้จักคอนซินเดีย....แต่คงไม่เท่ามอเดรด พอคิดได้แบบนั้น นัยน์ตาสีทองทอประกายที่ผิดแปลกไปจากทุกที


“ ข้าเชื่อว่าเจ้าเอาสุนัขมาฝากอย่างมีเหตุผล เลยยอมเลี้ยงให้” คนข้างตัวเลิกคิ้วเพียงนิดแล้วส่งยิ้มให้


“ท่านเป็นคนฉลาด ดยุคเลโอเนล....จะไม่ถามหน่อยหรือว่าเหตุผลที่ว่านั่นคืออะไร?”


“พอจะเดาได้ล่ะมั้ง” ชายหนุ่มจัดเรียงสมองของตัวเองชั่วครู่ ก่อนจะได้ข้อสรุปที่เขาคิดว่าควรค่าจะเอ่ยออกไป “เจ้าต้องการจะเก็บเจ้าตูบนี่ให้ห่างไกลใครสักคน หรืออะไรสักอย่าง... แต่เป็นที่ที่ตัวเองเอื้อมถึงทุกเวลา.....แล้วต้องมั่นใจว่าที่นี่จะเป็นที่ที่ไม่มีใครรู้เลยรีบเอาของมา”


สีหน้าของมอเดรดคงเดิม เสียงผิวปากแสดงความสบายๆของเจ้าตัว


“เกือบถูกทั้งหมดเชียว ....”


แลนซ์จุดไปป์ขึ้นสูบ เพราะคอนสแตนไม่ชอบกลิ่นของมัน...นี่จึงเป็นครั้งแรกที่เค้าสูบในบ้านวินเชสเตอร์


“ขาดอีกนิดหน่อยก็ตรง... เหตุผลที่เป็นที่นี่เพราะข้ารู้ว่าหากเจ้าของบ้านรู้เรื่องทั้งหมด ถึงจะขี้เกียจขนาดไหนก็ยอมโดดลงมาเล่นด้วยแน่”


“ก็ถือว่าไม่เลวนะ .... ข้าสนับสนุน ยิ่งพอจะเป็นดยุค คอนสแตนยิ่งขี้เกียจ ขึ้นทุกวัน แต่ข้าก็ว่าไม่ได้ ส่วนหนึ่งเป็๋นเพราะข้าอยู่ที่นี่”


“หืม... ท่านรู้สึกว่าตัวเองตามใจนางมากเกินไป?”


เขาแค่มองมอเดรดด้วยรอยยิ้ม


 ทั้งห้องกลายเป็นที่ว่างโล่งสงัดในช่วงเวลาหนึ่ง ราวกับทุกอณูในห้องนั้นถูกหลอมให้กลายเป็นแก้วสต๊าฟไว้


 แล้วอเล็กเซลก็เข้ามาเคาะบานกรอบประตูเพื่อทลายแก้วนั้น


“นั่นเป็นคำถามที่ข้าจะไม่ตอบนะ วิสเคานต์มอเดรด ...อเล็กเซลรอเจ้าอยู่ที่ประตูแล้ว ถ้าอยากรู้ลองถามคอนสแตนดูก็ได้ ท่าทางจะเสร็จงานแล้ว”


 ท่านดยุคพยักเพยิดให้มอเดรดไปทางประตูราวกับสั่ง อเล็กเซลจึงเดินเข้ามารับมอเดรดไป แลนซ์ยิ้มส่งให้  ผู้ที่เป็นวิสเคานต์จึงโค้งตอบเขาอย่างรู้กาล แล้วหันขวับออกไปโดยทิ้งรอยยิ้มยียวนเล็กๆไว้ในมุมปากนั้น


แม้ว่าจะเป็นการพบพานแค่ช่วงสั้น เค้าก็หวังจะได้เห็นมอเดรดอีก

 

มอเดรดก็เหมือนเขา แต่ก็คงไม่เหมือนมากขนาดนั้น

ไม่รู้ว่าไอ้หนุ่มวิสเคานต์นั้นจะรู้สึกโชคดีที่ได้เจอคอนสแตนเหมือนเขารึเปล่า

 

ช่างเถอะ นอกจากดูแลไอ้ตูบกับทรัพย์สินอื่นๆแล้ว หน้าที่ของเขาตอนนี้ก็คงไม่มีอะไรมากกว่านั้น

 

 

 

 

 มอเดรดเดินตามอเล็กเซลเข้าไปพร้อมกล่องใบหนึ่ง ภาพแรกที่เห็นหลังจากที่สาวรับใช้หน้าห้องเปิดประตูมาก็คือว่าที่ดยุคของตระกูลวินเชสเตอร์....กำลังหาวรอหวอดๆ


 “งานศพพ่อข้า เหนื่อยเป็นบ้า.....แล้วเจ้ามีอะไร ขุนนางธุรกิจพันล้าน” เจ้าตัวนั่งเอาขาดพาดโต๊ะอย่างไม่สมหญิง ในเวลาที่ทั้งสองคนอยู่ด้วยกัน คอนสแตนพยักเพยิดไปทางเก้าอี้นวมสุดแสนสบาย ตรงข้าม


“โทษทีที่ต้องมารบกวนเจ้าในเวลาแบบนี้” มอเดรดนั่งลงแล้ววางกล่องที่ติดมือมาด้วยบนโต๊ะ คิ้วสีทองของหญิงสาวขมวดเค้าหากัน  เธอมองมอเดรดสลับกับกล่อง


 “ถ้าข้าเดา จะถูกไหมนะ”


 “ก็ลองว่ามาสิ”


“คอนซินเดีย?.....แถมยังหนีหางจุดตูดมาด้วย”


 เสียงดีดนิ้วเป๊าะเป็นคำตอบที่ชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดสำหรับมอเดรด “เจ้านี่รู้ใจข้าจริงๆ  ถูกเรื่องคอนซินเดีย แต่ข้าไม่ได้หนีหรอกนะ” คอนสแตนทำหน้าเหวอนิดๆ


“แล้วหมา?”


“ยิ่งรู้จักมันเจ้าจะยิ่งแปลกใจขึ้นเรื่อยๆเลยล่ะคอนซี่ที่รัก” พอได้ยินคำว่าคอนซี่ เธอก็หน้าเหวอนิดๆ พ่นลมออกจากจมูกแล้วทำเสียงเข้ม


“แปลว่าเจ้าก็ขลุกๆในวงการมาพอสมควรแล้วสินะ... แล้วมีอะไร เล่ามาให้หมด”


“เจ้า... คิดยังไงกับอูลาร์ ลูโคเบอร์”


 คำถามนี้เป็นคำถามที่ชาตินี้ไม่เคยคิดว่าจะได้ยินออกมาจากปากของมอเดรด  ดวงตาสีฟ้าเบิ่งกว้างขึ้นเพียงนิดอย่างสื่อความนัย...พลังของคอนซินเดียคงแรงจริงๆถึงทำให้คำถามนี้ซึ่งปกติเธอที่อยู่ในฐานะสูงส่งจะหลีกเลี่ยงตอบ ถูกวิสเคาต์อย่างมอเดรดถามออกมาตรงๆได้


“อือหือ” เป็นเสียงแรกที่นึกออก


“เจอทีไรหมั่นไส้ทุกที” นี่เป็นคำตอบจริงๆที่คอนสแตนเลือกตอบ และมันเป็นความจริงล้วน มอเดรดหัวเราะราวกับรู้มาก่อนว่ามันจะลงอีหรอบนี้


“อย่าบอกนะกล่องนี่ของอูลาร์ ลูโคเบอร์!!!! “ เธอทำหน้าอี๋


“เปล่า.... ยังไม่ใช่..........แต่ถ้าเจ้าไม่ร่วมมือ...ก็”


“ร่วมมือ?”


“ทั้งของนี่ทั้งหมาตัวนั้นอาจจะไปอยู่ในมือหมอนั่นซักวัน” มือขาวๆกำหมัดจนขึ้นเส้นเลือดทุบลงบนโต๊ะไม้สักแทบทันที! หญิงสาวแผดเสียง


“เฮ้ย ไม่ได้นะ!! อูลาร์กำแหงใส่เจ้าหรอ”


“เจ้าอย่าทำเหมือนข้าเป็นลูกเจี๊ยบได้มั้ย.....?” มอเดรดมุ่นคิ้ว


“ก็เจ้าน่ะ อ่อนแอบอบบาง เจอผู้หญิงนิดหน่อยก็เป็นลมแล้ว” คอนสแตนลุกมากระชากคอเสื้อมอเดรด “ถ้าอูล่าร์เอาเจ้าไปโยนฮาเร็ม เจ้าไม่ตายหรอ?”


“ทำไมเจ้าไม่คิดบ้างว่าข้าเป็นสุภาพบุรุษ” มอเดรดถอนหายใจเครียด เขาโคลงหัวนิดๆ “อูลาร์ไม่ทำแบบนั้นหรอก”


“เพราะ?”


“เขายังต้องใช้ข้าอยู่ .. อีกมากทีเดียว” มือที่กำเสื้อของมอเดรดอยู่ผ่อนลง เจ้าของมือขมวดคิ้วจนคิ้วแทบจะเป็นโบว์ผูกชุดราตรีของสาวๆในงานปาร์ตี้วังหลวงอยู่แล้ว


“แล้วรอบนี้เจ้าจะให้ข้าทำอะไร? แค่รับฝากของกับดูหมา?”


“ตอนนี้เจ้าก็รับฝากไปก่อน แต่ที่ข้าคิดไว้  เจ้าคงต้องทำอีกหลายอย่าง ...ไม่ใช่แค่อูลาร์ แต่มีอีกหลายคนที่ต้องการมัน”


“หือ”


“เผื่อจะได้สลัดตัวขี้เกียจออกไปบ้างนะท่านดยุค”

!!!!!!


คอนสแตนกระชากคอมอเดรดอีกรอบ..... “โธ่ แล้วข้าจะได้อะไรล่ะ นอกจากค่าเลี้ยงดูหมา”


“หรือเจ้าอยากให้อูลาร์สมปรารถนา?” เลือดในกายของเธอระอุขึ้นเมื่อได้ยินชื่อมาควิสอูลาร์..


หึ.... น่าสนุก เพราะงั้นสนุกทิ้งท้ายสักหน่อย ก็คงไม่แปลก


“พูดได้ดีนะมอเดรด ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น”


 “ข้าเป็นผู้ใหญ่กว่าเจ้าหลายปีเถอะ เจ้าเด็กแก่แดด” คอนสแตนแทบจะกำหมัดต่อยเจ้าขุนนางปากดีคนข้างหน้าสักรอบ แต่หยุดมือทันท่วงที หลายวันที่ผ่านมา เธอมีแต่เรื่องน่าเบื่อมามากพอแล้ว แม้ว่าแลนซ์จะคอยอยู่เป็นเพื่อนแก้เหงาบ้าง แต่ถ้าเทียบกับวันเวลาที่ได้เจออะไรสนุกๆข้างนอกแล้ว สิ่งที่มอเดรดหยิบยื่นให้คราวนี้น่าสนใจทีเดียว


แต่คงจะเสียเกียรติดยุคไปหน่อย ถ้าจะไม่มีข้อแลกเปลี่ยน


“ได้ ข้าจะช่วยเจ้าเพื่อเห็นแก่มิตรภาพ” เธอโพล่งขึ้นมาแล้วเก็บหมัดเนียนๆ จ้องมอเดรดที่กำลังยิ้มขำเขม่ง “แต่มีข้อแม้อยู่ข้อหนึ่ง”


“ว่ามา”


เธอค่อนข้างมั่นใจว่ามอเดรดรู้สิ่งที่เธอกำลังจะพูด


“ชะตากรรมเจ้าจะเป็นอย่างไร....ข้าไม่ยุ่ง” เธอยิ้มแยกเขี้ยวอย่างที่คิดว่าดูเจนจัดที่สุดเพื่อกำจัดใบหน้าหวานๆออกไป ในที่นี้มีแต่คอนสแตน วินเชสเตอร์ และเธอจะต้องสมหวัง แม้จะไม่ใช่ด้วยคอนซินเดีย


ว่าที่ดยุคเอ่ยชัดเจนทุกคำพูด

 

“ข้าจะช่วยเจ้า ....แต่อย่าให้อูลาร์ได้สมหวัง”

 

 

 หึ

 

 

“เพราะแบบนั้นข้าเลยเลือกมาหาเจ้าไง คอนสแตน.....”

 

 

 

“แล้วเจ้ามั่นใจหรอ ว่าข้าจะไม่ทรยศชิ่งของเจ้าไป” เธอโพล่งขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ


“ถ้าเจ้ามีความปรารถนา จะเอาไปข้าก็ไม่ห้าม” แต่ที่ข้าเลือก เพราะเจ้าเป็นสหายที่ข้าคิดว่า.... ...เชื่อใจได้”


คอนสแตนไม่ได้มั่นใจในตัวเองขนาดนั้น แต่พอคิดว่าอูลาร์กับมอเดรดร่วมมือกันแล้วมอเดรดยังวิ่งมาหาเธอได้นี่แทบจะเป็นปาฏิหาริย์ ....เธอคงต้องมองมอเดรดใหม่นอกจากขุนนางงุ้งงิ้งที่กลัวผู้หญิง


เธอไม่มีอะไรให้เสีย เพราะไม่ได้มีความทะเยอทะยานเรื่องของคอนซินเดียอีกแล้ว.....ข้อนี้มอเดรดรู้ดี


และยังรู้ดีด้วยว่าถ้าเธอตลบหลังมอเดรดไปช่วยอูลาร์แทน สถานการณ์จะพลิกเป็นหน้ามือหลังมือได้จนถึงวินาทีสุดท้าย


แต่ก็ยังเลือกที่จะมาหา มอบความสุข สะใจเล็กๆน้อยๆให้

ได้เลย.....คอนสแตน วินเชสเตอร์ จะตอบรับความหวังของนาย

 

 

 

 

 ===

“ข้าไม่มีอะไรให้ขอ ถ้าเป็นแต่ก่อนคงมี แต่ตอนนี้คิดว่ามีอย่างอื่นที่สำคัญกว่าล่ะมั้ง ....การที่เจ้ามาหาวันนี้ก็เป็นสิ่งยืนยันเกี่ยวกับคอนซินเดียอย่างหนึ่งแล้ว”

 

 

 

มอเดรดพารถม้าจากไปก่อนอาทิตย์ตกดิน เหลือเพียงภาระหนักอึ้งไว้ที่บ้านวินเชสเตอร์

คอนสแตนเดินลงมานอนอืดที่เก้าอี้ยาวอยู่เนิ่นนาน เธอหันหน้าไปทางอาทิตย์ตกดินที่สาดแสงสีแสดแรง ส่งเสียงไม่พอใจเล็กก่อนจะลุกไปปิดม่าน

แต่ดันเห็นคนที่นั่งอยู่กลางทุ่งดอกไม้ข้างนอก แผ่นหลังที่น่าหลงใหลทำให้เธอเดินเข้าไปหาโดยไม่รู้ตัว

บางทีก็อยากจะถามนะ ว่าเขาไม่เหนื่อยหรอ ที่ต้องทำตามคนเอาแต่ใจอย่างเธอ.....

 

"ตกลงเจ้านั่นมาทำไม"

 

"แลนซ์ ท่านรู้เรื่องของคอนซินเดีย... รู้ว่าเขามาหาข้าเพราะอะไรตั้งแต่แรก แล้วยังจะถามอีกนะ"

แลนซ์แค่ยิ้ม คอนสแตนรู้ว่าชายหนุ่มไม่คิดจะพูดต่อ เธอนั่งลงข้างๆเขา นัยต์ตาสีฟ้างามสองคู่สะท้อนแสงอาทิตย์ตกดินดวงเดียวกัน

 

"คราวนี้ข้าเองก็ต้องขอบคุณมอเดรดเหมือนกัน ที่อย่างน้อยให้ข้าได้สนุกเป็นครั้งสุดท้าย" หญิงสาวได้แต่กอดเข่าเอ่ยขึ้นลอยๆท่ามกลางความเงียบสงัด

 

"พูดอะไรแบบนั้น คนเรามีความสนุกในชีวิตอีกตั้งมากมาย เป็นขุนนาง เป็นดยุค...ก็ใช่จะสนุกไม่ได้"

 

"มอเดรดเชื่อใจฉันได้ เพราะฉันไม่มีความคิดที่อยากได้คอนซินเดียอีกแล้ว"

ร่างข้างๆหันมองเธออย่างติดทึ่งๆ ...

 "และนั่นอาจต้องขอบคุณท่าน"

คอนสแตนยิ้มน่ารักเหมือนตัวเองเป็นเด็กๆ สเน่ห์ของผู้หญิงที่นานๆทีจะได้ใช้ บัดนี้ถูกเอามาใช้ปั่นหัวดยุคคนสนิทเล่น เธอหลับตารับสัมผัสที่ลูบศรีษะอย่างอ่อนโยน ...

 

แล้วหญิงสาวดีดนิ้วเป๊าะเมื่อเห็นเจ้าตูบหน้าโหดวิ่งมาหาพวกเขา เธอนึกบางอย่างที่อยากจะพูดออกทันที!

 

"แลนซ์!! อย่าลืมเลี้ยงหมาตัวนั้นเหมือนลูกของเรานะ!!!"

 

 

 

 

 

 

 

               

 

 

 

 

====

 

SCจะจบแล้ว แอบใจหายเหมือนกันค่ะ

คิดว่าเอนทรี่นี้คงตอบคำถามเติมคำในช่องว่างหลายๆคน(รวมแม่งาน)ได้นะคะ อิอิ

 

จริงๆที่ตัดสินใจอัพแบบเต็มๆไม่ต้องไปคิดต่อเองมาก เพราะว่ามันจะจบแล้ว อิอิ

ขอโทษที่ทำให้มึนนะคะ <3 แค่ตั้งใจ <3<3<3


ปล. อาจจะดูว่าแลนซ์กับคอนสแตนแม่มเมพไป ทำไมรู้เลย แต่จริงๆเพราะสองคนนั้นเพิ่งคุยกันเรื่องนี้ไม่นานค่ะ ทำให้พอจะเซนส์ได้ /นั่นเป็นสาเหตุว่าทำไมแลนซ์มาอยู่บ้านคอนสแตนสักพัก

edit @ 28 Apr 2013 04:38:57 by SonitusKuma

Comment

Comment:

Tweet

คิดว่าเอนทรี่นี้คงตอบคำถามเติมคำในช่องว่างหลายๆคน << ตามนั้น ถ้าติดตามหลายเอนทรี่ของหลายคนท่านอาจปะติดปะต่อเรื่องราวหลังไมค์นี้ได้ไม่ยากนะ อิอิ

ขอบคุณคอนซี่ที่ตกกระไดพลอยโจนลงมาร่วมชะตากรรมกับม่อนะ เกมนี้ฉันขาดเธอไม่ได้จริงๆ *กอดรัด*

/นั่งนับว่าม่อโดนคอนกระชากคอไปกี่รอบ #นายคอเคล็ดรึยัง #แต่เราไม่Mนะห์!

#1 By ::Akuma_zokyO:: on 2013-04-28 09:27