In a trace of happiness.

The fragrance always remains in the hand that gives the rose.

George William Curtis.

ตะวันใกล้ลับฟ้าอีกครา..สองสหายในรถม้ากำลังสนทนากันในเรื่องชีวิตประจำวันปกติ

"นี่ อเล็กเซล ถ้าสักวันข้าจะต้องแต่งงาน เจ้าคิดว่าข้าหาเจ้าบ่าวหรือเจ้าสาวดี" คอนสแตนถูมือยิ้มขำอย่างพอใจเมื่อเห็นหน้าอึ้งกิมกี่เป็นใบ้รับประทานของเพื่อนชายคนสนิท "หน้าตาอย่างข้าไปสู่ขอ พวกหนุ่มๆเขาจะเรียงคิวกันมาให้ข้าสารภาพรักรึเปล่า?"

"ข้านึกว่าเจ้าอยากจะโสดเป็นพวกสองเพศไปจนตา....." 

"ผัวะ!!!!!!!"

สิ่งของใกล้ตัวสาวเจ้าที่สุดเหวี่ยงเข้าหน้าหล่อๆเต็มรักแทนความรักทั้งหมดที่มีแทบจะทันที แถมด้วยการชี้หน้าด่ากราดอีกตลบที่อเล็กเซลควรจะชินไปนานแล้ว

…..เอ๊ะ…หรือไม่ควรชิน.... 

"ถ้ายังทำแบบนี้ ข้าว่าผู้ชายทั้งประเทศจะหนีเจ้า!!"อเล็กเซลกุมแก้มข้างซ้ายที่แดงฉ่า

"หนอย! คอยดูเลยนะ ถ้าสักวันจะแต่งงาน ข้าจะหาสาวที่ยิ่งกว่าดัชเชสเรเรียสมาแต่งด้วย!!" แล้วศึกเล็กๆก็เปิดฉากขึ้นเมื่อคอนสแตนอัดหมัดหนักๆเข้าที่แผลเดิมของชายหนุ่มอย่างไม่ปรานี

ช่างเป็นการกลับมาเมืองหลวงที่มีสีสัน....

พอหมดแรงข้าวต้มทั้งสองคนจ้องหน้ากันในรถม้า สภาพดูไม่จืด ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดูตลกมากกว่าน่าเกลียด  

        …หนึ่งคือชายผู้ติดตาม... หนึ่งคือทายาทผู้รับมอบอำนาจดยุคลอว์เรน

เสียงหัวเราะบนรถม้าก้องดัง ราวกับว่าไม่ใช่รถม้าของสตรีและบุรุษ หากแต่เป็นรถม้าของบุรุษเมาเหล้าเสียสติสองคน

คอนสแตนคิดพลางนึกถึง...ภาพของคฤหาสน์ในกาเรียที่อยู่มาแต่เยาว์วัย..... การเดินทางเข้าเมืองหลวง และการได้พบผู้คนมากมาย รวมถึงเรเรียส เกลียส์เชอร์คนนั้น

ภาพของดัชเชสที่ปรายตามองมาในเสี้ยววินาที 

ความรู้สึกนั้นถูกแทนด้วยกลิ่น....... กลิ่นแห่งความน่าสนใจ กลิ่นแห่งความพอใจ กลิ่นแห่งความชื่นชม กลิ่นแห่งความอิจฉาลึกๆ

น่าสนใจ....เพราะแตกต่าง

พอใจ... กับความงาม

ชื่นชม... กับความสามารถ

อิจฉา .... เพราะยังไงเธอก็เป็นมนุษย์ผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ถ้าเลือกมีชีวิตในแบบหญิงสาวปกติได้ เธอเชื่อว่าจะไม่แพ้เรเรียสแน่นอน

เห็นทีคราวนี้เธอคงต้องอยู่ที่เมืองหลวงนี่ให้นานอีกสักหน่อย

เพราะกลิ่นเหล่านั้นกำลังบอก

ว่า…..เรเรียส เกลียส์เชอร์ ช่างเป็นผู้หญิงที่ดูสมบูรณ์แบบจนน่าติดตามดูจริงๆ